شمرده است . « 1 » 6 - دو روايت بامضمون ذيل در « تهذيب » و « استبصار » آمده است : الف : عن ابى سعيد الخدرى : كان النبى اذا سافر فرسخاً قصّر الصلاة . ب : مكاتبهء جعفر بن احمد با معصوم كه در جواب آمده است : كان اميرالمؤمنين عليه السلام اذا سافر و خرج فى سفر قصّر فى فرسخ . مرحوم شيخ طوسى اين دو روايت را در بين احاديث حدّ السفر آورده است « 2 » و لذا مجبور به تأويل شده است ؛ زيرا بنابر فقه شيعه با سفر يك فرسخى نماز قصر نمىشود . حال آنكه اين دو روايت به حد سفر نظر ندارد ، بلكه محل شروع قصر را بيان مىكند ؛ يعنى در سفر هشت فرسخى به محض شروع در سفر و خروج از شهر نماز قصر نمىگردد ، بلكه بعد از طى يك فرسخ كه حد ترخص است ، نماز قصر مىشود . لذا مرحوم فيض اين دو روايت را در باب « متى يشرع المسافر فى التقصير » آورده است . « 3 » 7 - در « وافى » برخى از باب‌ها مطرح شده كه عنوان تازه دارد و دركتب اربعه نيامده است ؛ چنان كه در كتاب العقل و العلم بابى با عنوان « باب انه لاعلم الّا ما يؤخذ عن اهله » آمده است و فيض تصريح مىكند كه عنوان آن مخصوص « وافى » است . « 4 » 8 - برخى از روايات با چند باب تناسب دارد ؛ لذا آن را در هر دو باب مىآورد « 5 » و يا

--> ( 1 ) . الوافى ، ج 5 ، ص 514 . ( 2 ) . تهذيب الاحكام ، ج 4 ، ص 224 . ( 3 ) . الوافى ، ج 7 ، ص 143 و 144 . نمونه‌هاى ديگر از اين قبيل : ج 4 ، ص 398 ؛ ج 5 ، ص 568 و 569 . ( 4 ) . همان ، ج 1 ، ص 223 . ( 5 ) . همان ، ج 2 ، ص 189 و ج 11 ، ص 378 و ج 4 ، ص 35 و 36 .